Człowiek umarł. Der Mann ist tot.

4 lipca br. minęło 5 lat od recenzji mojego tomiku Smuga, który to tekst krytyczny popełniła Maria Akida: https://naostrzuksiazki.pl/2021/07/04/smuga-katarzyna-kuroczka/

Wtedy żył jeszcze śp. Lech M. Jakób (+13 sierpnia 2021 r.), w którego Latarni Morskiej opublikowałam większość poezji z tego zbioru. Niedawno odnalazłam jego ostatnie maile do mnie. 5 czerwca 2021 r. pisał: "No, no, proszę - to aż tyle wierszy z portalu LM osiadło w pedeefowskiej "Smudze". Widzę, że nie ustajesz w wędrówce własną ścieżką poetycką. Tak trzymać - -".

 

Drobny ślad innego życia, który niczym archeolog odnalazłam zakopany w piaskach pamięci. Ożywił on we mnie obrazy dawno opuszczonego świata pióra, który dziś wydaje mi się jeszcze bardziej martwy pod niewidzialną warstwą sztucznej inteligencji, gruzami obalonego porządku świata, prasą kolejnych wojen, jeszcze bardziej zmiażdżony butami wojskowej gospodarki, zduszony zapaścią kultury, religii i polityki. Jak pisać i dla kogo, skoro CZŁOWIEK UMARŁ (Der Mann ist tot)?

 

Martwi nie przeżywają poezji i nie piszą literatury. Martwi milczą. O sobie i o nas. O tobie. Jak grób.